رهایی

در میان کابوس های همیشگی...

                             و در انبوه تاریکی ها و سرگردانی ها...

                                                                      به دنبال سفیدی می گشتم ...

 

 و با چشمانی پر از ترس و با زبانی بی صدا فریاد می کشیدم...

                                             تا شاید کسی جاده ی سوسن های سفید را نشانم دهد...

 

 و در انتظار این آرزو در زیر سایه ی تاریک ترین ابر که همه را به نابودی می کشاند...

 

نشسته بودم که تو آمدی...

                  و مرا بر روی تمام زیبایی ها نشاندی...

                                                  جاده ی دنیایی مماو از زیبایی ها را نشانم  دادی...  

 

و حال با وجود حوادث بسیار در کنار تو خواهم ماند.....

                                                                       رهایم مکن ....

 

 


/ 23 نظر / 30 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ریشا

سلام.با داستانی برزوم.

SCORP!ON

kheyli ghashang minevisi kheyli vaghean ke ostadi aziz

سکوت شب

صبح فردا ، چهار شهریور ! مادری از طناب می افتد ... سلام به روزم و چشم به راه نظر و انتقادهای شما . موفق باشید .

آرام

سلام.... ممنون که سر زدید و ببخشید که من دی اومدم... شما هم مطالب زیبای دارید[گل]

عاطفه صرفه جو

سلام این نوشته انگار تفسیر عکس کنار وبلاگتان بود. فضایی که منتقل شد مانند فضای ابری اما سبز اون عکس بود. ممنون از حضور و دعوتتان. بدرود

عاطفه صرفه جو

سلام این نوشته انگار تفسیر عکس کنار وبلاگتان بود. فضایی که منتقل شد مانند فضای ابری اما سبز اون عکس بود. ممنون از حضور و دعوتتان. بدرود

روزگار الی

ما همه با همیم و او هم با ما خواهد ماند تا طلوع خورشیدی دیگر[گل]

کامبیز

سلام از اینکه در وبلاگم مطلب گذاشتید ممنون اما در مورد مطلبی که گذاشته بودید: استفاده از واژه های سرد ,شب و تاریکی فضای خفقان و وحشتزده جامعه را به تصور می آوری و گفتن اینکه خدایا تو نیز مرا رها کن من فکر می کنم بدین معنی است که از حضور خدا نامید شده باشی. امیدوارم درست فکر کرده باشم. راستی من تو را به جمع دوستانم اضافه می کنم. موفق باشی

شیدای یار

سلام. زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پیوسته به جاست خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.[لبخند] با 3 پست به روزم و منتظر شما و نظراتتان شما هم مثل من خیلی وقته اپ نکردید!!! التماس دعا یاحق[خداحافظ]

ا ل ه ه

من پُر از شاخه های بافته ام به هم که انار داده ام زیاد انارهای سفید برای عصرهای پاییزی ات . کسی در اتاق سرفه می کند انگار که پروانه کوچکی از بازوی راستم می پرد و برگهای ریخته ام را باد ... امروز مادرم دانه دانه مرا تا کوه تشییع می کند و باز می آید با شاخه های بلند بر شانه هاش . پر از شاخه های بافته ام به هم من برای بادهای عصر . انگار کسی در کوه می خواند شانه های بهار تیر می کشد و تو را کنار آتش عصر خواب می برد. برگهای ریخته ام را باد می برد. " نبض خیس صبح " به روز شد ...[گل]