امیدی دوباره

در حالی که با چشمانی باز...

                         به ناکجا آباد وجودم قدم می گذارم...

                                                      و تنها با به یاد آوردنت...

                                                                 از گمگشته های وجودم می گذرم و ...

به روشنایی هایی که در طول زندگانیم می بینم و از یاد می برم می  رسم ...

 

و این رو از گذشته به خاطر دارم ...

                             که بی تو و بدون مهربانی هایت ...

                                  احساس گناه و پوچی ریشه ی امیدم را نابود خواهد کرد ...

و من ...

           و من تنها با یک امید زنده ام و زندگانیم را ادامه می دهم ...

                                                                                       با من بمان ...

 

  
نویسنده : اسماعیل ملکان ; ساعت ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱/٧
تگ ها :