در تمامی کشمکش های زندگانیم...

                                       نام تو را صدا می زدم...

                                                            و به اندازه ی یکایک لحظات زندگی خود...

به امید گوشه نگاهی از جانبت...

                               در اتاقک های خالی از امید نشسته بودم ...

                                                                و نمی دانستم حتی ذره ای نگاه نیز...

به کوچترین استواریم وابسته است...

 

  
نویسنده : اسماعیل ملکان ; ساعت ۱٢:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۳٠
تگ ها :