در میان تاریکی های تمام نشدنی...

                                         به معنای واژه ی امید می نگرم...

و با تمام خستگی هایی که هر لحظه بر دوش می کشم...

                                                    به پایانی تلخ ،در زندگانیم می نگرم ...

و می دانم که امید...

           در وجودم همانند ساعتی شنی ست که راهی جز تمامی را نمی پیماید...

همیشه آرزو می کردم که هر چی زودتر بزرگ بشم اما الان همه چی فرق کرده

  
نویسنده : اسماعیل ملکان ; ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٠/٢٩
تگ ها :