رهایی

در میان کابوس های همیشگی...

                             و در انبوه تاریکی ها و سرگردانی ها...

                                                                      به دنبال سفیدی می گشتم ...

 

 و با چشمانی پر از ترس و با زبانی بی صدا فریاد می کشیدم...

                                             تا شاید کسی جاده ی سوسن های سفید را نشانم دهد...

 

 و در انتظار این آرزو در زیر سایه ی تاریک ترین ابر که همه را به نابودی می کشاند...

 

نشسته بودم که تو آمدی...

                  و مرا بر روی تمام زیبایی ها نشاندی...

                                                  جاده ی دنیایی مماو از زیبایی ها را نشانم  دادی...  

 

و حال با وجود حوادث بسیار در کنار تو خواهم ماند.....

                                                                       رهایم مکن ....

 

 


  
نویسنده : اسماعیل ملکان ; ساعت ۱۱:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٦/٢٠
تگ ها :