مرا را یاد کن

سلام دوستان ...

ممنون که هنوز هم به من سر می زنید .

از این به بعد تصمیم گرفتم تحولی جدیدی روی نوشته هام داشته باشم ...

این آدرس وب جدیدمه ... تنهام نذارید

به امید دیدار

۱۳۸٩/۳/٦ توسط اسماعیل ملکان | پيام هاي ديگران ()

در حالی که با چشمانی باز...

به ناکجا آباد وجودم قدم می گذارم...

و تنها با به یاد آوردنت...

از گمگشته های وجودم می گذرم و ...

به روشنایی هایی که در طول زندگانیم می بینم و از یاد می برم می رسم ...

و این رو از گذشته به خاطر دارم ...

که بی تو و بدون مهربانی هایت ...

احساس گناه و پوچی ریشه ی امیدم را نابود خواهد کرد ...

و من ...

و من تنها با یک امید زنده ام و زندگانیم را ادامه می دهم ...

با من بمان ...

۱۳۸٩/۱/٧ توسط اسماعیل ملکان | پيام هاي ديگران ()

در تمامی کشمکش های زندگانیم...

نام تو را صدا می زدم...

و به اندازه ی یکایک لحظات زندگی خود...

به امید گوشه نگاهی از جانبت...

در اتاقک های خالی از امید نشسته بودم ...

و نمی دانستم حتی ذره ای نگاه نیز...

به کوچترین استواریم وابسته است...

۱۳۸۸/۱۱/۳٠ توسط اسماعیل ملکان | پيام هاي ديگران ()

در میان تاریکی های تمام نشدنی...

به معنای واژه ی امید می نگرم...

و با تمام خستگی هایی که هر لحظه بر دوش می کشم...

به پایانی تلخ ،در زندگانیم می نگرم ...

و می دانم که امید...

در وجودم همانند ساعتی شنی ست که راهی جز تمامی را نمی پیماید...

همیشه آرزو می کردم که هر چی زودتر بزرگ بشم اما الان همه چی فرق کرده

۱۳۸۸/۱٠/٢٩ توسط اسماعیل ملکان | پيام هاي ديگران ()